In Israël spreken de meeste mensen Hebreeuws. Dat is de officiële taal van het land en de taal die je overal hoort, van de supermarkt tot het nieuws. Maar welke taal spreken ze in Israël precies? Het antwoord is iets gevarieerder dan alleen Hebreeuws: Arabisch is de tweede officiële taal, en daarnaast hoor je ook Russisch, Engels, Frans en andere talen.
Hebreeuws: de officiële taal van Israël
Hebreeuws is de moedertaal van de meeste Israëli’s. Het is een van de oudste talen ter wereld en heeft een lange geschiedenis als religieuze taal binnen het jodendom. De eerste Hebreeër die de taal sprak, wordt in de Bijbel al vermeld. Toch was Hebreeuws eeuwenlang vooral een geschreven taal voor religieuze teksten. In de negentiende en twintigste eeuw werd de taal nieuw leven ingeblazen en omgevormd tot een moderne spreektaal.
Het moderne Hebreeuws dat vandaag wordt gesproken, is beïnvloed door andere talen. Denk aan Aramees, Duits en Slavische talen, die Joden uit de diaspora meebrachten toen zij naar Israël migreerden. Het schrift gaat van rechts naar links en bestaat uit een eigen alfabet.
Arabisch: de tweede officiële taal
Arabisch is naast Hebreeuws de officiële taal van Israël. Het wordt gesproken door de Arabische minderheid in het land, waaronder veel Israëlisch-Arabische burgers. In steden als Haifa, Nazareth en delen van Jeruzalem hoor je Arabisch dagelijks op straat.
Er zijn verschillende dialecten van het Arabisch in omloop, maar het Arabisch dat in Israël wordt gesproken, lijkt het meest op het Levantijns-Arabisch. Officiële overheidscommunicatie en wetten worden ook in het Arabisch gepubliceerd, al is Hebreeuws in de praktijk de dominante taal in het openbare leven.
Welke andere talen worden er gesproken?
Israël is een land van immigranten, en dat merk je aan de talenrijkdom. Door de grote migratiegolven van de twintigste eeuw wonen er veel mensen met een andere moedertaal. De meest gesproken talen naast Hebreeuws en Arabisch zijn:
- Russisch: veel Israëli’s met roots in de voormalige Sovjet-Unie spreken thuis Russisch. Er zijn zelfs Russischtalige kranten en televisiezenders in het land.
- Engels: vrijwel alle Israëli’s leren Engels op school. In de zakelijke wereld en het toerisme is Engels de gangbare taal.
- Frans: er is een aanzienlijke gemeenschap van Franstalige Israëli’s, vooral afkomstig uit Frankrijk en Noord-Afrika.
- Spaans: door migranten uit Latijns-Amerika en Spanje wordt ook Spaans gesproken, zij het door een kleinere groep.
- Amhaars: Ethiopisch-Joodse Israëli’s spreken vaak Amhaars, de hoofdtaal van Ethiopië.
Dit maakt Israël tot een taalkundig gevarieerd land, waar je in grote steden als Tel Aviv of Jeruzalem makkelijk mensen ontmoet die drie of vier talen spreken.
Komt je als toerist met Engels ver?
Ja, dat komt goed. De meeste Israëli’s spreken Engels op een goed tot uitstekend niveau. In hotels, restaurants, musea en toeristische gebieden word je bijna altijd in het Engels geholpen. In afgelegen gebieden of bij oudere generaties kan dat soms minder zijn, maar dat is de uitzondering.
Wil je toch wat Hebreeuws leren? Dat wordt gewaardeerd. Een simpele begroeting als “Shalom” (hallo/vrede) of “Toda” (dankjewel) maakt al een goede indruk op de lokale bevolking.
Jiddisch: een vergeten taal in Israël?
Jiddisch is de taal die veel Oost-Europese Joden voor de Tweede Wereldoorlog spraken. Het lijkt op het Duits en bevat ook elementen uit Slavische talen en Hebreeuws. In de vroege geschiedenis van de staat Israël was er een debat over welke taal de nationale taal zou worden: Hebreeuws of Jiddisch. Hebreeuws won die strijd.
Toch is Jiddisch niet verdwenen. Binnen ultraorthodoxe Joodse gemeenschappen in Israël, zoals in sommige wijken van Jeruzalem, wordt Jiddisch nog altijd gesproken als dagelijkse taal. Het wordt gezien als een manier om de traditionele cultuur levend te houden.
Snel overzicht: de talen van Israël
- Hebreeuws: officiële taal, gesproken door de meerderheid van de bevolking
- Arabisch: officiële taal, gesproken door de Arabische minderheid
- Russisch: veel gesproken door immigranten uit de voormalige Sovjet-Unie
- Engels: brede kennis in het hele land, zeker onder jongeren en in de zakelijke sector
- Frans: gesproken door een deel van de bevolking met Franse of Noord-Afrikaanse achtergrond
- Jiddisch: nog gesproken in ultraorthodoxe gemeenschappen
- Amhaars: gesproken door de Ethiopisch-Joodse gemeenschap
Taal en cultuur in Israël gaan hand in hand
De veelheid aan talen in Israël weerspiegelt de diverse achtergrond van de bevolking. Joden uit meer dan honderd landen zijn in de loop van de twintigste eeuw naar Israël gemigreerd en hebben elk hun eigen taal meegenomen. Hebreeuws fungeert als de gemeenschappelijke taal die al die groepen verbindt. Het is een levende, moderne taal die constant in ontwikkeling is en nieuwe woorden opneemt uit het Engels en andere talen.
Als je Israël bezoekt of zakelijk contact hebt met Israëli’s, is het goed om te weten dat Engels prima werkt, maar dat een paar woorden Hebreeuws altijd welkom zijn.
Veelgestelde vragen
Is Arabisch echt een officiële taal in Israël?
Arabisch is naast Hebreeuws de tweede officiële taal van Israël. Het wordt gesproken door de Arabische minderheid en wordt ook gebruikt in officiële overheidsdocumenten. In de dagelijkse praktijk is Hebreeuws de dominante taal, maar Arabisch heeft een officiële status.
Spreken Israëli’s ook Nederlands?
Nederlands wordt in Israël nauwelijks gesproken. Er is geen grote Nederlandstalige gemeenschap. Als Nederlandstalige toerist kom je het best uit de voeten met Engels, dat door de meeste Israëli’s goed wordt beheerst.
Waarom werd Hebreeuws nieuw leven ingeblazen als spreektaal?
Hebreeuws was eeuwenlang vooral een religieuze schrijftaal. Toen eind negentiende eeuw de Zionistische beweging opkwam en Joden naar het toenmalige Palestina migreerden, was er behoefte aan een gemeenschappelijke taal. Hebreeuws werd bewust omgevormd tot een moderne spreektaal, zodat mensen met verschillende moedertalen elkaar konden begrijpen.
Hoe schrijft Hebreeuws en gaat het van rechts naar links?
Het Hebreeuwse schrift gaat inderdaad van rechts naar links. Het alfabet bestaat uit 22 letters, die allemaal medeklinkers zijn. Klinkers worden in het dagelijkse schrift meestal weggelaten en uit de context afgeleid. In kinderboeken en religieuze teksten worden kleine tekentjes toegevoegd om de klinkers aan te geven.